'ทำไมเขาต้องทำแบบนั้น?' พูดจาภาษาโลก อิสราสุนทรวัฒน์
ใครจะไปคิดว่า คนที่เรียนวิชาภาษาไทยถึงแค่ ป.4 และมีลายมือเขียนภาษาไทยเทียบเท่าเด็ก ป.1 จะมีโอกาสเขียนบทความภาษาไทยเป็นเวลายาวนานขนาดนี้? และสิ่งที่เหลือเชื่อไปกว่านั้นคือ ใครจะคิดว่ามีคนอ่านสิ่งที่คนมีลายมือเขียนภาษาไทยเทียบเท่าเด็ก ป.1 เขียน?
ส่วนบางวันตั้งใจเขียนเรื่องหนึ่ง แต่อารมณ์พาไปอีกทางหนึ่ง ตอนเริ่มเขียนคอลัมน์ใหม่ๆ ผมติดเป็นประจำครับ เนื่องจากต้องเขียนทุกวัน ตามประสามนุษย์ มันมีอารมณ์แปรปรวนอยู่บ้าง บางวันมีพลังสูง ทำอะไรได้ทั้งนั้น บางวันหมดไฟ ไม่อยากเจอหน้าคนอื่น วันไหนที่ต้องเขียนบทความในวันที่หมดไฟและไม่อยากเจอหน้าคนอื่นนั้น เป็นวันที่ทรมาน ยิ่งเฉพาะวันไหนมี deadline เป็นช่วงไฟจี้ก้น เป็นช่วงเวลาที่ต้องก้มหน้าก้มตาเขียนฝืนความรู้สึกของเรา...
ผมไม่ใช่คนที่ชอบชมสถานที่ที่มีเหตุการณ์โศกเศร้า เพื่อไปดูเฉยๆ ผมไม่ใช่คนประเภทเวลามีอุบัติเหตุบนท้องถนนจะต้องชะลอรถและมองเหตุการณ์ด้วยอารมณ์อยากรู้อยากเห็น ผมไม่ใช่ Dark ขนาดนั้นครับ แต่เหตุการณ์ที่อำเภออุทัยสวรรค์ เมื่อวันที่ 6 ตุลาคมที่ผ่านมานั้น มันสะเทือนใจจริงๆ และถึงแม้พวกเราๆ คงเริ่มลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ในฐานะเป็นเขยอีสานและมาแถวนี้อยู่แล้ว ผมมีความรู้สึกว่าต้องไปให้ได้
วันที่พวกเราไปกันตรงกับวันอาทิตย์ ไม่ได้คิดว่าจะเจอใคร หรือจะมีอะไรเปิด แต่เนื่องจากไปที่วัดมาแล้วไม่เจอใคร เลยเลี้ยวเข้าไปที่ อบต. เผื่อเจอใครสักคนหนึ่ง ไม่ใช่เพื่อรบกวนหรอกนะครับ แต่จะได้รู้ว่ามีกองทุนตรงไหน หรือรับเงินบริจาคในส่วนตรงไหนบ้าง เพราะตั้งใจจะไปทำบุญให้ครอบครัวเหยื่อทุกราย เจ้าหน้าที่ที่นั่งอยู่ ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่เขารู้จักคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เขารู้จักเหยื่อ เขารู้จักครอบครัวของเหยื่อทุกราย เขาบอกว่าครอบครัวยังทำใจไม่ได้ และพวกเขาก็ทำใจลำบากเหมือนกัน หลังจากที่มอบเงินที่เราตั้งใจบริจาคไว้ ผมต้องค่อยๆ อธิบายให้ลูกเข้าใจว่าทำไมเราถึงมาที่นี่ และอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เหมาะกับเด็กวัย 7 กับ 5 ขวบเข้าใจ โดยที่ไม่ให้เขาฝันร้าย ให้เกียรติเหยื่อ ให้เกียรติสถานที่ ให้เกียรติเหตุการณ์ แต่ไม่ให้โลกสวยจนเกินไปด้วย มันเป็นการอธิบายที่ยาก...