บนเส้นทางโปซาดัส-เซาเปาโล คอลัมนิสต์ วิทูรย์ทิพย์กองลาศ เบืองหน้าที่ปรากฏ
เขาเปิดกระติกให้ดู ในนั้นเต็มไปด้วยช็อกโกแลตรูปร่างคล้ายแคปซูลกาแฟ ห่อชั้นนอกสุดด้วยกระดาษฟอยล์คละสี ผมถามราคา เขาตอบ 2.45 เรียล ผมหยิบสีน้ำเงินมา 1 ชิ้น ให้เขาไป 5 เรียล ขอให้เขาเก็บเงินทอนไว้ เขาบอกว่า” ผมปฏิเสธ เขาก็หยิบสีน้ำเงินยัดใส่มืออีกชิ้น ช่วงเวลาสั้นๆ ตรงนี้มีเพียงพอให้เรากล่าวคำอวยพรให้อีกฝ่ายประสบโชคดี
เวลา 18.45 น. ผมเดินไปขึ้นรถ พนักงานยกกระเป๋าเข้าใต้ท้องรถไม่มีธนบัตรอยู่ตามซอกนิ้วเหมือนคนยกกระเป๋าของอาร์เจนตินา ไม่มีใครให้ทิป เขาก็ไม่ขอทิป และที่ผมประสบหลังจากนั้นก็เป็นอันสรุปว่าไม่มีการขอทิปสำหรับการยกกระเป๋าเข้าใต้ท้องรถบัสในบราซิล ผมถ่ายรูปรถบัสไว้ระบุเวลา 4 ทุ่ม 17 นาที แล้วเดินเข้าศูนย์อาหาร ได้รับแผ่นอะคริลิกขนาดเท่าฝ่ามือก่อนผลักประตูหมุนเข้าไป เจอวัยรุ่นสาวชาวอังกฤษที่นั่งรถมาด้วยกัน ถามเธอว่ารถจอดกี่นาที เธอตอบว่า“พนักงานจะยิงที่บาร์โค้ด ตอนออกจากร้านแคชเชียร์จะได้คิดเงินทีเดียว เพื่อความรวดเร็วไงล่ะ”