ถ้าวันหนึ่งป้ายรถเมล์ที่คุณยืนรอทุกเย็น ไม่มีภาพเบอร์เกอร์ชิ้นโต ชาบูหม้อร้อน หรือหมูกระทะส่งกลิ่นหอมอีกต่อไป... คุณคิดว่าพฤติกรรมการกินของคุณจะเปลี่ยนไปไหม?
ถ้าวันหนึ่งป้ายรถเมล์ที่คุณยืนรอทุกเย็น ไม่มีภาพเบอร์เกอร์ชิ้นโต ชาบู หม้อร้อน หรือ หมูกระทะ ส่งกลิ่นหอมอีกต่อไป...
คุณคิดว่าพฤติกรรมการกินของคุณจะเปลี่ยนไปไหม? ชวนส่องมาตรการ "ช็อกโลก" จากอัมสเตอร์ดัม เมืองหลวงแรกที่ยกระดับ "เนื้อสัตว์" เป็นจำเลยโลกร้อนเทียบเท่าน้ำมันดิบ พร้อมชวนตั้งคำถาม: ในวันที่โลกเดือดจนต้องจำกัดทางเลือก เราจะสมดุล "ความสุขในการกิน" กับ "ความรับผิดชอบต่อโลก" ได้อย่างไร?
ทุกวันนี้เวลาที่เราเดินทางไปทำงานหรือกลับบ้าน ภาพคุ้นตาบนป้ายโฆษณาริมทางมักหนีไม่พ้นรูปอาหารจานโปรดสีสันฉูดฉาด รถยนต์รุ่นใหม่ดีไซน์หรู หรือโปรโมชันตั๋วเครื่องบินราคาประหยัดที่คอยกระตุ้นต่อมความยากของเราอยู่ตลอดเวลาล่าสุด “กรุงอัมสเตอร์ดัม” ประเทศเนเธอร์แลนด์ ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วโลก ด้วยการเป็นเมืองหลวงแห่งแรกที่ประกาศ แบนโฆษณาสินค้าประเภทเนื้อสัตว์และผลิตภัณฑ์ที่ใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลในพื้นที่สาธารณะอย่างเป็นทางการ ตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคมที่ผ่านมา ส่งผลให้ภาพโฆษณาเบอร์เกอร์ รถยนต์สันดาป และตั๋วเครื่องบินราคาถูก ถูกถอดออกจากป้ายรถเมล์และสถานีรถไฟใต้ดินทั่วเมือง แล้วแทนที่ด้วยงานศิลปวัฒนธรรมแทน คำถามสำคัญที่ตามมาคือ มาตรการสุดโต่งนี้จะเปลี่ยนพฤติกรรมผู้บริโภคได้จริง หรือเป็นเพียงการจำกัดเสรีภาพ?
และหากกระแสนี้พัดมาถึงประเทศไทย สังคมไทยที่ขับเคลื่อนด้วย "วัฒนธรรมการกิน" จะรับมืออย่างไร?
มาตรการใหม่ของอัมสเตอร์ดัมครั้งนี้ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่สินค้าฟอสซิลอย่างรถยนต์เครื่องยนต์สันดาปหรือเที่ยวบินราคาถูกเท่านั้น แต่ที่สร้างเสียงฮือฮาที่สุดคือการ ห้ามโฆษณาเนื้อสัตว์ทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นเนื้อวัว เนื้อไก่ หรือเนื้อปลา ในพื้นที่สาธารณะของรัฐเทศบาลกรุงอัมสเตอร์ดัมต้องการนำพาเมืองไปสู่ความเป็นกลางทางคาร์บอน ภายในปี 2050 และตั้งเป้าหมายที่ท้าทายมาก นั่นคือ ต้องการให้ชาวเมืองลดการบริโภคเนื้อสัตว์ลงครึ่งหนึ่ง และหันมาบริโภคโปรตีนจากพืชให้ได้ถึง 60% ภายในปี 2030 เพื่อประโยชน์ทั้งในด้านสุขภาพและสิ่งแวดล้อม การรวมเอา "เนื้อสัตว์" เข้าไว้ในกลุ่มเดียวกับ "ตั๋วเครื่องบินและน้ำมันเชื้อเพลิง" ถือเป็นการส่งสัญญาณเชิงสัญลักษณ์ที่รุนแรงมากไปยังอุตสาหกรรมอาหารว่า "การกินเนื้อสัตว์ไม่ใช่แค่เรื่องส่วนบุคคลอีกต่อไป แต่มันคือประเด็นสำคัญด้านสภาพภูมิอากาศ"หลายคนอาจตั้งคำถามว่า แค่ถอดป้ายโฆษณาออก จะช่วยลดการกินเนื้อสัตว์หรือช่วยโลกได้จริงหรือ?
นักวิทยาศาสตร์และนักพฤติกรรมศาสตร์เรียกสิ่งนี้ว่า Social Nudge โดย ศ.
โจเรนท์เย แมคเคนบัค นักระบาดวิทยา ได้ให้มุมมองที่น่าสนใจไว้ว่า "การเห็นโฆษณาฟาสต์ฟู้ดอยู่ทุกที่ ทำให้พฤติกรรมการบริโภคแบบเร่งด่วนกลายเป็นเรื่องปรกติ หากเรานำสิ่งเหล่านี้ออกไป ย่อมส่งผลต่อบรรทัดฐานทางสังคมในที่สุด" เช่นเดียวกับ อังเคอ บักเกอร์ ผู้นำพรรคเพื่อสัตว์ ที่มองว่านี่ไม่ใช่การลิดรอนสิทธิ์ แต่เป็นการมอบอิสรภาพคืนให้ประชาชนต่างหาก "นี่คือการกำลังพยายามไม่ให้บริษัทใหญ่ ๆ มาคอยบอกเราตลอดเวลาว่าเราต้องกินหรือซื้ออะไร และการลดแรงจูงใจทางสายตาจะช่วยลดการซื้อด้วยอารมณ์ชั่ววูบได้" ขณะที่ แอนเนเก้ วีนฮอฟฟ์ สมาชิกสภาเมืองจากพรรค GreenLeft เปรียบเทียบไลฟ์สไตล์คาร์บอนสูงว่าเป็นเหมือน "อาการเสพติด" ที่รัฐไม่ควรปล่อยให้มีภาพปรากฏอยู่ทุกหนแห่ง หากต้องการเป็นผู้นำด้านนโยบายสภาพภูมิอากาศอย่างแท้จริง ลองคิดเล่น ๆ ว่า ถ้าเราไม่เห็นรูปเบอร์เกอร์เยิ้ม ๆ ตอนห้าโมงเย็น ความอยากกินเนื้อสัตว์ของเราในมื้อค่ำจะลดลงไปสักกี่เปอร์เซ็นต์?
แน่นอนว่ามาตรการที่ก้าวหน้าและรวดเร็วเช่นนี้ ย่อมตามมาด้วยแรงต้านอย่างหนักจากภาคธุรกิจ โดยสมาคมเนื้อสัตว์แห่งเนเธอร์แลนด์ออกมาวิจารณ์ว่า รัฐบาลกำลังแทรกแซงพฤติกรรมผู้บริโภคในทางที่ไม่พึงประสงค์ เพราะเนื้อสัตว์ยังคงเป็นแหล่งสารอาหารที่จำเป็น ขณะที่สมาคมตัวแทนการท่องเที่ยวและผู้ประกอบการทัวร์ มองว่าการแบนโฆษณาเที่ยวบินเป็นการจำกัดเสรีภาพทางการค้าที่เกินกว่าเหตุ และยังมีประเด็นที่คนเมืองต้องตระหนัก คือ "รายได้จากการโฆษณาที่หายไป" ซึ่งเดิมทีเคยถูกนำมาใช้บำรุงรักษาโครงสร้างพื้นฐานสาธารณะ เช่น ป้ายรถประจำทางและที่พักริมทาง เมื่อไม่มีเงินสนับสนุนจากทุนใหญ่เหล่านี้ รัฐบาลท้องถิ่นจะนำงบประมาณจากไหนมาดูแลความสะดวกสบายของประชาชน โดยไม่เก็บภาษีเพิ่ม?
นี่คือโจทย์ใหญ่ที่ต้องหาจุดสมดุลลองหันกลับมามองที่ประเทศไทยกันบ้าง ในฐานะที่เราเป็นประเทศที่มีวัฒนธรรมอาหารสตรีทฟู้ดที่โดดเด่น และการไป "กินหมูกระทะ" หรือ "ชาบู" หลังเลิกงานกับเพื่อนร่วมงานหรือครอบครัว คือหนึ่งในกิจกรรมคลายเครียดที่ดีที่สุดของคนวัยทำงาน หากวันหนึ่ง เทรนด์การแบนโฆษณาเนื้อสัตว์นี้พัดมาถึงเมืองไทย และป้ายโฆษณารูปหมูสามชั้นเกรียม ๆ บนเตาถ่าน หรือเนื้อวัวลายหินอ่อนจุ่มน้ำซุปดำต้องหายไปจากสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสหรือป้ายรถเมล์...
ในมุมของผู้บริโภค: เราจะพร้อมปรับตัวไปสู่การกินโปรตีนทางเลือก มากน้อยแค่ไหน? ในเมื่อปัจจุบันราคาของโปรตีนทางเลือกในไทยยังคงสูงกว่าเนื้อสัตว์ทั่วไปค่อนข้างมาก ในมุมของภาคธุรกิจ: ร้านอาหารและผู้ประกอบการไทย ตั้งแต่ร้านแบรนด์ใหญ่ในห้างไปจนถึงร้านหมูกระทะท้ายซอย จะปรับตัวอย่างไรเมื่อช่องทางการสื่อสารและการสร้างแบรนด์ถูกจำกัด?
จริงอยู่ที่อัมสเตอร์ดัมแบนเฉพาะโฆษณาในพื้นที่สาธารณะของรัฐ แต่เทรนด์นี้กำลังขยายตัวไปยังเมืองอื่น ๆ เช่น ฮาร์เลม, สต็อกโฮล์ม, และซิดนีย์ ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนว่า "ธุรกิจคาร์บอนสูง" รวมถึงอุตสาหกรรมเนื้อสัตว์ทั่วโลกกำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์การแบนโฆษณาของอัมสเตอร์ดัมอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการทดลองทางสังคมครั้งใหญ่ระดับโลก มันชวนให้เราตั้งคำถามลึกซึ้งถึงบทบาทของ "โฆษณา" ที่มีต่อวิถีชีวิตของเรา และทำให้เราต้องกลับมาคิดทบทวนว่า ในฐานะผู้บริโภคคนหนึ่ง เรากำลังถูกภาพความอร่อยและความสะดวกสบายชี้นำมากเกินไปจนลืมนึกถึงปลายทางของโลกใบนี้หรือเปล่า?
"คุณคิดว่ามาตรการ 'แบนโฆษณาเนื้อสัตว์' และสินค้าปล่อยคาร์บอนสูงแบบอัมสเตอร์ดัม เป็นนโยบายที่ทำเพื่อโลกอย่างแท้จริง หรือเป็นการก้าวล่วงเสรีภาพในการเลือกของประชาชนมากเกินไป? "
กินเนื้อสัตว์ กรุงเทพฯ ป้ายโฆษณา หมูกระทะ ชาบู คนไทย ปล่อยคาร์บอน โปรตีนจากพืช แบนโฆษณา เนเธอร์แลนด์ Nationstory
United States Latest News, United States Headlines
Similar News:You can also read news stories similar to this one that we have collected from other news sources.
STORY : ถอดรหัส เจ้าพ่อ Nvidia กับตั๋วใบสุดท้ายขึ้นแอร์ฟอร์ซวัน เดิมพันชิป AI สหรัฐฯ-จีนภาพไวรัลของชายในชุดเสื้อหนังสีดำสะพายเป้คู่ใจ ก้าวขึ้นเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐฯ 'Air Force One' ในนาทีสุดท้าย กลายเป็นจุดสนใจของคนทั่วโลก
Read more »
Peabun Jen: Loyal Guardian, Artist, and Partner in ConflictExplore the story of Peabun Jen, a loyal guardian in the Thai kingdom, his artistic endeavors, and his complex relationship with a partner in conflict.
Read more »
When the long-lasting love holds a question, tonight will be too difficult to sleepThe story of a 54-year-old man, An, and a 55-year-old man, Jiaren, who have been in a long-term relationship for nearly 7 years. They started to send signals that they might be coming to an end. The laughter turned into silence, and the accumulated stress caused An to start having trouble sleeping.
Read more »